Marsz na dystansie 40 kilometrów to dla stóp prawdziwy test wytrzymałości. Najczęstsze problemy pojawiają się nie dlatego, że stopy są słabe, ale dlatego, że zostały źle przygotowane. Pierwszy krok to skóra. Na kilka tygodni przed marszem warto zahartować naskórek poprzez krótsze trasy, stopniowo wydłużane. Nie należy moczyć stóp w środkach utwardzających na siłę – wystarczy regularny trening i prawidłowa higiena. Paznokcie trzeba obciąć krótko i prosto, aby nie obijały się o but. Piły do skóry nie używamy, bo usunięcie warstwy ochronnej paradoksalnie zwiększa ryzyko pęcherzy.

Kluczowy element to obuwie. Buty muszą być rozchodzone, o pół numeru większe niż na co dzień, z szerokim przodem. Ważna jest też skarpeta. Zamiast bawełny, która chłonie pot i zatrzymuje wilgoć przy skórze, wybierz modele z wełny merino lub syntetyczne z dodatkiem elastanu. Warto wcześniej sprawdzić skarpety na długi marsz, które mają płaskie szwy i strefy wentylacyjne – to realnie zmniejsza tarcie. Na dłuższych trasach sprawdza się dwuwarstwowy układ: cienka skarpeta odprowadzająca pot plus grubsza amortyzująca.

Podczas samego marszu liczy się profilaktyka. Na postojach zmieniaj skarpety, jeśli są wilgotne, i osuszaj stopy. Miejsca narażone na otarcia – pięty, śródstopie, boki palców – zabezpiecz specjalnym plastrem lub żelem zmniejszającym tarcie. Nie ignoruj pierwszych oznak pieczenia. Lepiej zatrzymać się na dwie minuty i założyć opatrunek niż potem iść z pęcherzem przez kolejne kilometry. Buty rozwiązuj na podjazdach, aby palce nie uderzały o czubek.

Po marszu stopy wymagają regeneracji. Umyj je letnią wodą, osusz, a na otarcia nałóż maść gojącą. Jeśli pojawiły się pęcherze, nie przekłuwaj ich na siłę – nakłucie stwarza ryzyko zakażenia. Daj stopom odpoczynek, unieś je wyżej, aby zmniejszyć obrzęk. Kolejny trening zaplanuj dopiero wtedy, gdy skóra się zagoi. Regularność i konsekwencja w przygotowaniu sprawiają, że 40 kilometrów mija bez dramatów, a stopy wychodzą z tego bez trwałych uszkodzeń.