Nowa sofa przez pierwsze dwa, trzy lata trzyma kształt niemal idealnie. Potem siedzisko zaczyna się zapadać, a wstając, słychać cichy trzask dobiegający z wnętrza ramy. To nie efekt zużycia tapicerki, która zwykle starzeje się najwolniej. Problem tkwi głębiej, w warstwie nośnej, o której producenci wspominają rzadko w opisach katalogowych.

Pianka poliuretanowa pod wpływem wielokrotnego ściskania traci część zdolności do powrotu do pierwotnej grubości. Proces ten nosi nazwę pełzania i przebiega tym szybciej, im niższa była gęstość użytego materiału. Tania pianka o gęstości 20–25 kg/m³ po kilku latach codziennego użytkowania zapada się o kilka centymetrów, a raz odkształcona nie wraca już do pierwotnej formy. Wnętrze siedziska przestaje więc amortyzować nacisk ciała, nawet jeśli sama tkanina wygląda jeszcze nienagannie. Warto wtedy sprawdzić, jak skonstruowana jest dolna warstwa siedziska — solidne pasy tapicerskie potrafią bowiem przejąć część obciążenia, którego pianka nie jest już w stanie udźwignąć.

Rama to drugi element, który pracuje przez cały okres eksploatacji. Drewniane stelaże z sosny czy buku z czasem wysychają, a klejone i zszywane połączenia zaczynają się rozluźniać. Każde siadanie to mikrougięcie, które po tysiącach powtórzeń trwale odkształca narożniki i wzmocnienia. W tańszych modelach rama bywa zbijana zszywkami i klejem bez dodatkowych wkrętów, co przyspiesza proces. Metalowe stelaże zachowują się inaczej — odkształcają się plastycznie, jeśli użyto zbyt cienkich profili, i wtedy siedzisko przechyla się na jedną stronę.

Objawy zużycia zwykle nakładają się na siebie, dlatego sama wymiana pianki nie zawsze przywraca sprężystość. Jeśli rama jest już rozchwiana, nowy wkład szybko podzieli jej los. Przed decyzją o naprawie warto sprawdzić, czy konstrukcja nośna nadaje się jeszcze do wzmocnienia i czy warto inwestować w nowe wypełnienie. Czasem taniej i trwalej jest wymienić pojedynczy element niż całą sofę.